Mamy tę moc! Wesprzyj bank mleka!

Jeśli czytacie moje teksty, dobrze wiecie, że jestem nieco zbzikowana na punkcie karmienia piersią. 

Popełniłam tu już wpis o tym, jak mój pokarm okazał się cudowny podczas choroby syna. Opisałam Wam również dość nietypową wizytę duszpasterską w moim domu, podczas której karmiłam przy księdzu syna. Pod wpływem prac Janusza Korczaka opisałam poglądy tego wybitnego pedagoga i pediatry na temat karmienia naturalnego.

Grunt pod nogami

Chrzestny tata mojego Dudy pożyczył mi na tydzień książkę śp. ks. Jana Kaczkowskiego "Grunt pod nogami". Musiałam się spreżyć i szybką ją przeczytać. Książka okazała się niezwykle wciągające. Zdążyłam przeczytać ją w cztery dni. "Grunt pod nogami" to zbiór kazań księdza oraz ważnych dla niego cytatów z Biblii. To wspaniała lektura, bardzo mądra i pełna głębi.

Uważam, że słów ks. Kaczkowskiego nie trzeba interpretować jedynie przez pryzmat wiary katolickiej. Są to słowa mądrego, wrażliwego człowieka, który mimo glejaka "wyżerającego mu mózg" zachował pogodę ducha, głęboką wiarę i pokorę, skupiając się na swojej misji życiowej, jaką było prowadzenie Hospicjum pw Ojca Pio w Pucku. To człowiek z wielkim dystansem do siebie, który bez cienia zażenowania nazywał siebie "żebrakiem". Wykorzystał maksymalnie czas, jaki mu pozostał, by pomagać swoim podopiecznym godnie umierać.

Gorąco polecam tę książkę. Sama muszę koniecznie przeczytać "Życie na pełnej petardzie". Zakup książek ks. Jana również wspomaga jego Hospicjum. 

Na koniec polecam te dwa cytaty z książki:

"Smutni są nieżyczliwi chrześcijanie. Którzy gdy widzą inaczej myślących, zgrzytają zębami, bo  zawsze wiedzą od nich lepiej, co jest słuszne. Nie zadają sobie wysiłku, żeby wejść w relację z drugim człowiekiem."

"Lubię porównywać bliskość do mięśnia. Ten mięsień miłości, bliskości,  a także sumienia musi być wyćwiczony na trudne czasy, bo kiedy przyjdzie tragedia, choroba, rozpadnie nam się związek, popłaczemy się,  bo będzie ciężko, ale wpadniemy w ramiona najbliższych. Dlatego błagam was, rozmawiajcie ze sobą, okazujcie sobie czułość, przytulajcie się. Pan siedzący tutaj robi najcudowniejszą rzecz, jaką może zrobić, tuli swoją córeczkę. I właśnie dlatego jest taka spontaniczna. Ona na pewno wyrośnie na wspaniałą, pewną siebie, otwartą dziewczynę. Bardzo panu zazdroszczę. Jakbym miał dziecko, tobym je tulił i był blisko"

cytując #2... W. Eichelberger z A. Mieszczanek „Jak wychować szczęśliwe dzieci”

"...rytm potrzeb dziecka powinien być uszanowany, bez względu na niewygodę rodziców... Zaspokajanie potrzeb dziecka zgodnie z jego rytmem to podstawowe doświadczenie. Jeśli go zabraknie, dziecko uczy się, że świat nie odpowiada na jego potrzeby... Bo jeśli otoczenie reaguje na moje (dziecka) potrzeby i nie jest tym nadmiernie przeciążone, nie zachowuje się agresywnie, nie wzbudza we mnie poczucia winy, nie karze mnie za to, że jestem i że wciąż czego potrzebuję, to znaczy, że ja jestem w porządku... Gdyby dziecko mogło mówić, mówiłoby pewnie tak do rodziców: „Dajcie mi dużo czasu i uwagi, bo im więcej czasu i uwagi mi dajecie, tym większe mam poczucie, że jestem, że jestem kimś ważnym, że dla mnie jest miejsce na tym świecie, że ktoś mnie kocha”